Home Atletiek Wouter Duinisveld; een bijzonder levensverhaal

Wouter Duinisveld; een bijzonder levensverhaal

Redacteur: Ronald Mooiman/AD, Foto: Team4Talent

Afgelopen woensdag ontving triatleet Wouter Duinisveld de eerste Haagse Sportprijs voor Gehandicapten. Hierdoor wordt zijn naam voor eeuwig aan deze prijs gekoppeld; de Wouter Duinisveld Award. Twee weken geleden sprak Haagsetopsport.nl en AD/HC journalist Ronald Mooiman in het kader van de CPC met de man met een zeer bijzonder levensverhaal en schreef het volgend artikel voor het AD.

CPC voor Wouter Duinisveld begin van nieuwe periode

Negen jaar geleden nestelde een hardnekkig virus zich in het hart van Wouter Duinisveld. Het was voor de 30-jarige Hagenaar de eerste grote tegenslag in het leven. Wel had hij vanwege een hardnekkige schouderblessure zijn rugbyloopbaan bij de Haagsche Rugby Club moeten opzeggen. Nu, negen jaar later, is Duinisveld met een donorhart een gerespecteerd triatleet. Maar wel een met een levensverwachting van – na de transplantatie – tien tot vijftien jaar. “Ik geniet van het leven dat mij ook na mijn harttransplantatie veel heeft gebracht.”

Het is papadag in huize Duinisveld. Wouter geniet zichtbaar van zijn zoon Olivier(3) en dochter Sophie (1) die tijdens het interview papa en interviewer vermaakt met een ontwapende glimlach en pretoogjes. “Dit zijn de gelukkige momenten voor mij,” vertelt Duinisveld kijkend naar dochter- en zoonlief. “Het zijn de geluksmomentjes die ik ook voor mijn harttransplantatie wilde. Een geweldige vrouw en lieve kinderen.” Negen jaar geleden vocht Duinisveld voor zijn leven. Tegenstander was een virus dat zijn hart aanviel. “Het hart functioneerde nog maar voor vijf procent. Dat ik het overleefd heb, is te danken aan het feit dat ik mijn hele leven veel gesport heb en in goede conditie was.” Na een geplaatst kunsthart, kreeg Duinisveld een donorhart en de boodschap mee dat een donorhart  tien tot vijftien jaar werkt. “Ik denk nooit aan de dood, geniet van het leven. En van de dingen die ik nu doe.” Behalve met zijn gezin, zijn werk als kwaliteitsadviseur bij de Veiligheidsregio Haaglanden, is hij ook bezig als triatleet. “Ik heb een plek gekregen in het professionele triatlonteam Team4Talent van eigenaar André Kwakernaat. Daar word ik begeleid door teamarts Guido Vroeman. Na elke training monitort hij mij. Elke te hoge inspanning kan slecht zijn. Ik slik medicijnen om mijn hartslag en weerstand laag te houden. Nodig om te kunnen overleven. Het betekent wel dat ik vatbaar ben voor welk klein griepje dan ook. Een griepvirus kan dodelijk zijn. In november kende ik een nieuwe tegenslag. Ik werd weer ziek. Ben toen behandeld met veel antibiotica. Daar ben ik toch een vier maanden mee bezig geweest. Begin februari was ik weer virusvrij. Ik ben nu enkele weken bezig met fietsen en lopen. En als ik een keer te vermoeid ben, sla ik het gewoon een dagje over. Normaal train ik zo’n zes tot acht keer per week.”

“Ik denk nooit aan de dood, ik geniet van het leven”

Duinisveld geeft veel lezingen en praat over zijn leven en zijn boek “De hartslag van een ander – van transplantatie naar triatlon”. “Ik wil graag dat mensen donor worden. Een paar jaar geleden heb ik in het kader van de Nederlandse Donorweek meegewerkt aan een filmpje dat door de bekende regisseur Dick Maas is gemaakt. Bij een spoorovergang liet hij me in de montage vlak voor een naderende trein oversteken. Dat filmpje is toen van de buis afgehaald omdat het andere mensen op ideeën zou kunnen brengen om bij een bewaakte overgang ook nog snel over te steken. Het hielp de zaak alleen maar omdat er extra aandacht was voor de donorweek.”

Nog maar net bezig met de opbouw voor de CPC denkt Duinisveld alweer aan de periode daarna. “Ik ga in het Duitse Roth een triatlon lopen met twee andere hartgetransplanteerden, daarna de Iron Man in Maastricht en daar tussenin nog een sprintriathlon in Rotterdam. Er is ook een lobby gaande om mij mee te laten doen aan de Iron Man op Hawaii. Ik heb mijn vrouw beloofd nooit meer aan een hele triatlon deel te nemen, maar ook zij weet dat dit zo uniek is, dat zij mij daar in mijn gang laat gaan.”

Volgend jaar ga ik met Olivier de Ernst en Bobbie loop doen, Dan is de cirkel rond”

“Ik ben blij dat ik zondag mee kan doen aan de CPC. Lekker tien kilometer lopen door mijn eigen stad. IK denk niet aan PR’s of snelle tijden. Ik probeer heel te blijven zodat ik ook na de CPC weer kan opbouwen wat ik door de ziekte van einde vorig jaar ben verloren aan conditie. Lopen in Den Haag  doet me veel. Ik kom ook uit een lopersgezin. Mijn vader liep ook altijd de CPC. Als jochie van vier jaar liep ik de tweeënhalve kilometer. Ik hou van de CPC. Volgend jaar ga ik met Olivier de Ernst en Bobbie loop doen. Dan is de cirkel een beetje rond.”

 

 Dit artikel is ook verschenen in het AD.